Verhalen over donatie en transplantatie
Het leven doorgeven: in grote dankbaarheid aanvaard.


De donatie van Basje 

's Vrijdags wilden de artsen Bas wakker maken, maar door zijn verwijde pupillen, hadden we er weinig vertrouwen in dat dat zou lukken. Er was iets aan de hand was met zijn hersenen, dat was duidelijk.
Op zaterdag werd er een hersenscan uitgevoerd die uitgebreide hersenschade aan het licht bracht, waarschijnlijk veroorzaakt door de vele reanimaties en de bloeddrukproblemen door het slechte nieuwe hart. 
Toen beseften we dat Basjes' verhaal hier zou eindigen en namen we in ons hoofd afscheid van ons jongetje. Het EEG dat 's maandags nog zou worden afgenomen, bezorgde ons eerder angst: wat als er toch nog activiteit zou worden gevonden? Wat moeten we dan? Basje had ons altijd op het hart gedrukt dat hij niet wilde leven als zijn hersenen niet meer goed zouden functioneren. Zijn intelligentie en zijn snelle geest waren immers zijn grootste troef.
Tijdens het slechtnieuwsgesprek met de behandelende artsen, stelden we als vanzelfsprekend de vraag: ' Kan hij nog donor zijn?  Even werd het stil in de kleine kamer en toen verscheen er iets van een glimlach op het gezicht van Prof. Dr. Van Cleemput. Hij had Basje immers de vraag zelf horen stellen tijdens de consultatie. 'Ja, natuurlijk.  Lever, longen en nieren zijn gezond.'
Die avond gingen we bedrukt naar huis: ons kindje was eigenlijk dood en wachtte aan de beademing om zijn organen af te staan.
De volgende morgen kregen we al vroeg het bericht dat er een match was voor de lever. Voor de nieren en de longen werd nog verder gezocht. Toen ik bij Basje aankwam heb ik hem samen met de verpleegster liefdevol gewassen, ingesmeerd met lekker zachte crème, zijn prachtige blonde haardos gewassen met heerlijk geurende shampoo. Geen astronautenpakken, handschoenen en mondmaskers meer: Ik kon Basje eindelijk weer aanraken, en strelen en kusjes geven overal waar ik dat maar wilde. Even was er nog een moment met administratie en toestemmingen en het bericht dat er ook voor de longen en de nieren een match was. De arts die de toestemming bij had zei: 'Ik zal dit gebaar nooit vergeten.'  Basje was voor ons weg, maar zou leven doorgeven aan een ander kindje dat in een miserabele toestand moest overleven. Een bijzonder moment.

Ook papa en broer kwamen afscheid nemen. Het was sereen in de kamer op de intensieve dienst. De deur was dicht en we waren er alleen met ons gezin. Om defintief afscheid te nemen van onze kleine bolleboos. Onze fifa- kampioen. Onze grapjas. Onze wandelende atlas. Onze voetbalcommentator. Onze kleine jongverkenner. Max' kleine broertje en onze kleine jongen met zijn witbehaarde beentjes, onze... We knuffelden hem, streelden en fluisterden iets in zijn oor. We namen zijn handje vast en probeerden hem voor de laatste keer te laten voelen dat we zo ontzettend veel van hem hielden, dat we hem zo graag gezien hebben. We joegen de liefde door zijn adertjes, helemaal tot in zijn zieke hart...

Toen vertrokken papa en Max en kwam een dierbare vriendin me bijstaan. Een 'technisch moment' was nodig om onze Bas naar de OP te brengen, samen met de arts die hem al die 33 dagen verzorgde. Daar stonden de teams klaar en ook mensen van Eurotransplant.
' Are you the mother? Thank for this gift of life', sprak iemand. Woorden die ik nooit zal vergeten.

Ik gaf Basje nog een hele dikke kus - de dikste ooit - en wenste hem een goede reis naar onze buurjongen en zijn grote vriend Adriaan. Vaarwel, Basje. Je kreeg leven en gaf leven. De cirkel was rond.

Gunther 

Ik hoop dat ik door de bomen het bos weer uit ben na mijn transplantatie, want het was een zware periode van zeven jaar wachten op een geschikte lever.  Een periode waarin je steeds slechter wordt.  Ik heb nu grote littekens, maar die zijn zeker niet zo diep en zo groot als littekens die de donorfamilie verder moet dragen.  Ik ben mijn donor en zijn familie oneindig dankbaar.